Twee dagen en we kunnen al naar huis.

Man in de lappenmand.
Dochter op speed.
Ik aan 't leren.

* Ik teken uit-ste-ken-de Barbapapa's.
* De Dochter liet the Man op zijn bed beloven "om nooit zijn werk te laten vallen" wat ik een absoluut bizarre belofte vond komende van een peuter en my god waar komt dat vandaan.
* De lokale munt is alweer opgewaardeerd tegenover de euro. Je merkt ook zonder dat - aan de sfeer, de mensen, aan meer lokaal volk in het hotel, aan alles - dat dit een groeieconomie is.
* Zo ook aan het nieuwe seizoen van Game of Thrones, dat hier flink voorligt op bij ons. Het kost waanzinnige zelfbeheersing om u niet keihard onder spoilers te bederven.
* Reclame is hier niet gewoon doorspoelbaar, maar de helft van de tijd mute. Gewild. En verdorie: dan kijk je. Slimmer dan reclame niet-doorspoelbaar en nog gehater maken.
* De Dochter roept hier elke avond "ik wil tukken!" (weliswaar om daarna nog een uur op bedden te willen springen, maar alleen al de zin horen doet goed. Tot nu toe toch.)
* Dat alles maakt voor het eerst mijn *Wat Als Ik Emigreerde?*-fantasieën ook economisch verantwoord, waardoor ik er dus over moet gaan nadenken in ernst.
* Misschien moet de Dochter hier later komen werken zodat ze me later een bejaardentehuis kan betalen waar eten meer dan 4 euro mag kosten?
* De kleren zijn ook mooier hier.
* Van kleren gesproken: een groeieconomie maakt u nog niet automatisch smaakvol. Als de People's Republic of China de komende jaren onze mode gaat dicteren, zijn we nog niet jarig.
* Die vreemde vogelopdrukken en clashende kleuren en rare snitten van deze zomer KOMEN helemaal niet uit de eighties, die komen van schreeuwerig geklede Chinezen, stelletje mode-redacteurs.
* De Chinese toeristenmiddenklasse is nogal alom aanwezig, ja.
* Zo'n baai voor uw neus maakt een humeur sowieso goed, schreeuwerige Chinese tieners of niet. En omstandigheden en zo.
* Het doet u ook roze handtassen kiezen. Helmut Lang en de Dansaert kunnen mijn rug op.


Wanneer the Man uit de lappenmand is kan u fluiten naar updates*, dan ga ik romanschrijven.

(* Jaja, 't is al goed. Ik besef dat u druipend van ironie nu zegt dat u LEEEEFT voor mijn updates. Hewel: als niemand mij mist verhuis ik voor echt.)

Breaking news! 

Of ook niet.

Nou, Vrij Nederland, we waren anders niet zoveel sensatie van jullie gewend.

Maar ziet daar! Een brandende BH!

Een artikel met een schandaalkop!

En breaking news, de Telegraaf waardig.

"Als dat de verkoopscijfers nog niet stimuleert...", mompelde ergens een eindredacteur, en drukte op "send".

Wel een goeie foto, dus laat ik 'm hier even kopiëren.



En laat ik u meteen de moeite van het lezen besparen - eveneens omdat ik mijn angst wil bezweren dat u gebrainwasht wordt door die op zich niet slecht geschreven drogredenering.
Het artikel poneert (al wordt het gepresenteerd als "leg uit") dat emancipatie ons borstkanker gaf, omdat we daardoor als vrouw langer studeerden en carrière maakten, daardoor later kinderen kregen en minder lang borstvoeding gaven.

Jamaar. Klopt dat dan niet?

Ja en nee. De biologische connectie valt moeilijk te ontkennen, met de wetenschappelijke kennis van vandaag.
- Vrouwen die laat kinderen krijgen, hebben een grotere kans op borstkanker (andere kankers en aandoeningen krijgen ze dan weer minder, tussen haakjes).
- Vrouwen die kort of niet borstvoeden, hebben grotere kans op borstkanker.

Buiten rekening gehouden zijn milieufactoren en erfelijkheid, die overigens wel een grote rol spelen.

Al deze feiten zijn al lang bekend en hoewel ze - zoals vele vrouwen plegen te verzuchten - niet eerlijk zijn, is het een kwestie van de natuur die niet eerlijk is.


Wat klopt dan er niet aan dit plaatje? Nouja. Alles wat Vrij Nederland eraan heeft toegevoegd.

De nonsens in een notendop

Emancipatie geeft borstkanker. Tjonge, waar zal ik eens beginnen.

Vrij Nederland bouwt hier op twee premisses.
1) Emancipatie = het laten studeren en economisch aan het werk zetten van vrouwen, daarmee motor die de huidige situatie in vrouwenwerk heeft bewerkstelligd
2) Emancipatie= unieke of hoofd-reden dat vrouwen later kinderen doet krijgen en kort of niet borstvoeding doet geven

Beide slaan nergens op.

In detail:

1) Emancipatie doet vrouwen studeren en werken, ergo (...) geeft borstkanker

Wat heeft emancipatie vrouwen (en anderen) gebracht? Een hoop dingen. Daaronder:

Stemrecht,
Het recht om binnen je huwelijk niet verkracht te mogen worden,
Om je partner zelf te kiezen,
Om te mogen studeren,
Om evenwaardig met een man beschouwd te worden binnen de wet,
Om door je vader niet verkocht te worden,
Om wettelijk niet te mogen geslagen worden door de man die je "voogd" is (dat recht ging vroeger van vader op man over en bood allerlei vreemde rechten, gelijkaardig aan die van een ouder over een minderjarig kind),
Het recht om te studeren,
Om kleren te dragen die je wil zonder inherente repercussies
Op lichamelijke integriteit,
Op geaardheid die je straffeloos en beschermd mag uitleven,
Op mogen autorijden,
Fietsen,
Op mogen 's avonds over de straat lopen zonder dat wordt gevonden dat je om verkrachting vraagt,
Om in theorie (voorlopig in theorie, maar wordt aan gewerkt) gelijkwaardige posities aan mannen te kunnen innemen,
Om niet geestelijk als minderwaardige wezens te worden gezien,
Om niet massaal te mogen worden geestelijk ongezond bevonden te worden en geparkeerd in een instelling als je je in je huwelijk niet gedraagt zoals je partner wil,
Het recht om te scheiden ook als jijzelf dat wil- niet alleen de man,
Om voor een rechtbank gelijkwaardig aan een man te worden beschouwd
Om bevallingsverlof te krijgen bij het krijgen van kinderen,
Om kinderbijslag te krijgen,
Om goede scholen gratis ter beschikking van allen te hebben,
Om een zekere bescherming geboden te krijgen wanneer je alleenstaande ouder bent, zowel financieel, economisch, sociaal als moreel,
Het recht om niet gediscrimineerd te worden bij aanwerving, en de laatste tijd ook specifiek wanneer je zwanger bent (soms nog steeds theoretisch).

Deze lange maar ver van exhaustieve lijst, u gebracht zonder één google'tje (*buiging, danku danku*)


Wat het soms bereikt, relevant voor deze situatie: 
In andere landen zoals Zweden, Noorwegen, Ijsland, Canada etc heeft emancipatie er ook voor gezorgd dat je een flinke tijd hebt na het krijgen van je kind om thuis te blijven, zodat je in je werk niet gediscrimineerd wordt, kan doorgroeien, en de maatschappij heeft zich daaromheen gebouwd.
Dit zorgt ook - automatisch - voor extreem hogere borstvoedingscijfers, die een heel pak langer aanhouden dan in landen zonder deze maatregelen.
Sterker nog: er is een absolute correlatie tussen sociale maatregelen rond ouderschap én gelijkberechtiging in carrière én borstvoedingslengte en -succes.

Nou jongens, het lijkt er eerder op dat het indijken van borstkanker aan emancipatie ligt.







Wat nog niet bereikt is
 - en door politiek en economie over het algemeen flink tegengewerkt wordt -
 is het door feiten, bescherming en wettelijke kaders en maatregelen verzekerde recht dat je levensvervulling niet op mannelijke leest geschoeid is.
Met andere woorden: dat het feit dat je biologisch kinderen krijgt, niet als een handicap wordt gezien door werkgevers, maatschappij, politiek - en dat je dus dat impliciet onder druk zo lang mogelijk moet uitstellen.

Het ligt dus niet aan emancipatie.

Je kan dus ook zeggen: 'hoe gebrek aan emancipatie ons borstkanker geeft.'
Of "Hoe het patriarchaat ons met borstkanker opzadelt"

2) Emancipatie was de enige factor in de verandering, ergo: emancipatie=borstkanker

Vrij Nederland had ook langer kunnen kijken dan zijn blijkbaar extreem korte neus lang is.
Wat veroorzaakt immers late eerste bevallingen en daaropvolgende korte of onbestaande borstvoedingsperiodes?
Er zijn andere paradigma's en ettelijk spectrum waarin je dit probleem kan zien.

Een paar voorbeelden:
- binnen planeconomieën (bv China) is er vaak geen tijd om uitgebreid bv te doen omdat je weer aan het werk moet. Zo wil het de staat.
(getuige: het feit dat de schappen in Nederland leeg zijn, omdat Chinezen hun eigen poedermelk niet vertrouwen, wegens ettelijke sjoemelschandalen maar poeder moeten gebruiken wegens vrijwel onbestaand bevallingsverlof.)

Dus "Hoe communisme ons borstkanker geeft"

- Binnen liberalisme moet je zo snel mogelijk aan het werk, want er is geen steun voorzien. En vooral eerst carrière maken, anders bak je er straks niks meer van, want liberalisme gaat ten gronde (in zijn meest positieve toepassing en onder gunstigste omstandigheden) over het bovendrijven van talent via hard werk.

In onze eigen maatschappij heerst liberalisme steeds meer.
Een relevante kop dus; "hoe liberalisme ons borstkanker gaf"

- In socialisme zie je vaak dat kinderopvang als grote oplossing wordt geboden en vrouwen als standaard idee snel aan het werk moeten met baby's op een andere plek opgevangen. Vreselijk onhandig voor borstvoeding, jongen.
Dus "hoe socialisme ons borstkanker gaf"?

- Conservatieve politici hebben het vaak over de waarde van het gezin. Nochtans wordt onder hun bewind bijna standaard bevallingsverlof ingekort, worden vrouwenrechten beknibbeld en moeten vrouwen die het economisch net iets minder hebben dan de absolute bovenklasse al erg gauw gedwongen aan het werk.

Dus "Hoe conservatieve "gezins"partijen ons borstkanker gaven"

DAT noem ik nog eens een schandaalkop, mensen!





- En aangezien wij onze eigen politici bij elke stembusgang kiezen, geldt in zekere zin: 
"Hoe wij ons in de stembus borstkanker over de kop trokken"

- Of hey. Aangezien borstvoeding primeert, kunnen we ervan maken
"Hoe Nestlé en Nutricia ons borstkanker geven"?

Want alle zoete beertjes- en rozestrikkenreclames ten spijt, houden die mannen er toch ondermijnende praktijken op na, man!

- Of "Hoe de vooruitgang ons borstkanker gaf"? 

Want het is door die veranderde samenleving dat borstkanker er is.

- Of  "Hoe de industrialisering ons borstkanker gaf"

want het is TOEN - nog lang, lang voor het begin van doorzettende emancipatie - dat de grondslag werd gelegd voor het massa-werken van vandaag.

Ik bedoel maar: massaal aan het werk gaan is écht geen emancipatorisch ideaal. Dat is pure economie. Feministes liggen als het even kan in het gras met een sprietje tussen hun lippen en een glas bubbels in hun pollen terwijl Paul Newman hen door de haren streelt, vertelt wat hij vannacht met hen gaat uitvreten en hoe geweldig ze zijn, dat die stiletto's hen zo goed staan dat ze straks, wanneer hun artikel af is, nog eentje krijgen van hem, gewoon omdat hun brein zo geweldig is en of ze ze dan vanavond in bed kan aanhouden?
- oh nee wacht, dat is mijn ideaal, niet dat van álle feministes. 




Euh, terug naar de materie.

Of - want die milieufactoren blijven en zijn een groot, groot punt dat VN hier effe buiten de discussie laat - we kunnen zelfs buiten het economische kijken.
Nouja. Dat wordt eigenlijk weer "Hoe de industrialisering ons borstkanker gaf".

U begrijpt: er hebben een heleboel dingen ons borstkanker gegeven.

Maar als u van iets géén borstkanker krijgt, dan is het wel het feminisme.


En als u mij nu excuseert? Er ligt een dagdroom over Paul Newman op mij te wachten.

Deeltijdwerk: de zin waar alles mis mee is

Het was weer zover: 

iemand legde uit waarom deeltijds werk geen slimme keuze was. De Vrouwenraad facebookte naar gewoonte het artikel, de discussie was alweer verhit. Een academica in het Nieuwsblad, maar het was ook al een minister of een CEO in De Morgen of de Standaard.
Vrouwen moeten bezinnen eer ze deeltijds werk kiezen voor familie, want ze beseffen de implicaties te laat. Zoals gewoonlijk kwam de kritiek bij uitstek niet: dat àlles mis is met die geijkte zin. Terwijl iedereen dat ergens best weet. Tijd voor zinsontleding!

Vrouwen

Vrouwen moeten dus voltijds werken. Moeten mannen dan gas terug nemen voor de kinderen? Voor hen is dat sociaal of professioneel nauwelijks aanvaard. Het wordt simpelweg niet begrepen, en wie de keuze toch aangaat, ziet zijn job op de helling staan.
Daar wringt een maatschappelijk schoentje. Waarom blijft het altijd bij vrouwelijke bewustwording, maar horen we niet “Mannen, kies vaker voor ouderschapsverlof” of “De relatie met je kinderen is ook wat waard”?
Merkwaardig toeval: ook in knelpuntberoepen zet men meisjes aan een technische opleiding te kiezen, maar worden jongens niet richting even onderbemande zorg gestuurd.
Is zorgen nog steeds taboe? Vindt onze overheid het minderwaardig? Het was toch de bedoeling meer aan mantelzorg te doen? Waarom wijst alle omringende raad dan richting ongebreideld uitbesteden?
Veel vragen.

Bezinnen

Wel een grap: vandaag is werk vinden al een heksentaak. Je tijdsindeling is zelden een te bezinnen keuze. Krijg je deeltijds werk, dan dicteert de tijdsgeest dat je dankbaar aanneemt. Om nadien op je kop te krijgen: je hebt niet aan je pensioen gedacht.
Is er de luxe van keuze, dan moeten we collectief fulltime aan het werk. Klein praktisch detail: wat met kinderen, verwanten, ouders, zorgtaken? Onderzoek bevestigde onlangs wat iedereen al wist: feminisme is vooral hooggeschoolde blanke vrouwen ten goede gekomen. Probeer als laaggeschoolde, kansarme en/of arbeider maar degelijke opvang te vinden of te betalen. Besteed je zorgtaken maar uit op minimumloon.
Zelfs goedverdienend hooggeschoolden worstelen met de praktijk. “Glijdende uren” (= overuren) brengen je thuis rond 19 à 21u. Je kan je net kinderen slaapwel zeggen, of ach: net te laat. Slapen ze al: dan kan je tot na middernacht getwee huishouden doen, strijken (of moet dat ook uitbesteed?), en werk inhalen.
Elke dag weer: teveel van te weinig.

Voor familie

Buiten praktische zorg is er levensinhoud. Het is een vreemde maatschappij die “familie”, baken van sociale zekerheid, emotieloos als een economisch rempunt bestempelt. Ik bedoel dat niet zoals centrumrechts of Beiers-ideologisch, maar realistisch-neutraal. De meeste mensen hebben een groot deel van hun leven kinderen en zorgtaken. Simpel feit, algemeen genegeerd – zelfs in feministische middens.
Samen met zovele moeders ben ik het dik zat dat kinderen symboolzondebok heten in de kwestie deeltijds werk.
Mensen willen ze, beminnen ze, maar dan moet iedereen fulltime werken. Die kinderen moeten wel afgehaald, weggebracht, opgevoed zelfs. En – oh blasfemie! – we willen er nog tijd mee doorbrengen ook. Mét hen leven, in plaats van parallel. Simpele realiteit, in het deeltijddebat compleet over het hoofd gezien.

Maar er is prima zorg voorhanden! Is die echt prima? Al jaren wordt aangekaart dat ouderzorg erg vaak aberrant is en ouderlingen in tehuizen massaal doodongelukkig. Maar ondanks vergrijzing blijft ouderzorg verwaarloosd. Kinderzorg dan weer is standaard ondermaats. De leerstoel kinderontwikkeling in Leiden berekende: per (vaste) verzorger horen maximaal 3 à 4 kinderen, zeker niet al te vroeg. Crèches berekenen makkelijk een dubbel zo hoog maximum, hebben door onderbetaling sterk wisselende verzorgers, nemen kinderen – vaak met een bezorgd oog – erg vroeg aan. Dat moet, want meer geld krijgen ze niet, en die ouders moeten aan het werk.
Is dat wenselijk? Nauwelijks.

En Belgique on respecte les autres!

ofwel

't Stad is van A!

Het is paasvakantie,

en dus heeft bus 27 een zitplaats. Zelfs om halfzes. Eéntje, gedeeld met de kleuter bij me. 't Is ok. We hoeven niet ver.
We zitten nauwelijks of er stapt een man op met een bierblikje in zijn hand een een flink luide streek. Hij is een scheet groot maar brult nogal bazig tegen de chauffeur.
Die stapt even uit zijn hok, maar na wat gebrul van "doe je job! Rij!" lijkt hij te vinden dat het sop de kool niet waard is, en rijdt hij inderdaad verder.

De aangeschoten man scheldt verder.

 "Fais ton job connard! C'est la Belgique ici!" 

Je voelt: de sfeer in de bus gaat on edge. "La Belgique"? - in tegenstelling tot...?
De man zit maar één plaats van ons verwijderd en ik probeer de kleuter zacht en rustig af te leiden van dat agressief gebrul...

De chauffeur probeert de man al rijdend te kalmeren. "Monsieur. Monsieur! Ne buvez pas ça - c'est défendu." De man heeft intussen alweer een nieuw blik bier opengemaakt.

Hij roept iets over zijn eigen zin doen. En dan:

"Sale Arabe!"

Prompt reageert de hele bus als één man - een "Woooooohhhhhh!!!" van verontwaardiging van alle passagiers. Iedereen kijkt boos naar hem. Iemand roept "Laisse-le tranquille, con!" "Oui! Tais-toi!"
Hij roept het nog eens - alsof hij nu wél bijval verwacht, dat we het fout begrepen hebben. Een bejaarde vrouw roept "On peut être heureux qu'il est là!" Een andere vrouw "Au moins lui il travaille, toi non!" (alsof je als werkloze sowieso nietsnut bent, maar alla)

Hij laat het er niet bij. "On est en Belgique, on boît de la bière ici!"
En dan kan ik het me ook niet meer laten."En Belgique on respecte les autres, jong!"

Na elke uitlating klinkt de bus als een instemmend gospelkoor. Bij de volgende halte druipt hij af.

Mijn hart racet een beetje en ergens denk ik "een jaar van je leven af, idioot, had nu maar gezwegen. Er is een kind bij je."





Maar ik ben ook trots op mijn stad.


Dat is zeldzaam. Je kan in Brussel goed wonen, maar het is een stad die ik meestal onverbeterlijk vind. Onverbeterlijk in zijn lauwheid, lafheid. Een stad die politiek constant bevochten wordt en bijna nooit gesoigneerd. Een stad waar pendelaars doorheen lopen, weigerend te genieten. Een stad als een vrouw die in desinteresse zichzelf dan maar lààt vervallen.

Ik weet maar half wat doen met de trots. Brussel kent zijn excessieve meningen. Niet geroepen, wel gemompeld. Door querulanten die bij de minste aanleiding, de minste instemming, niet liever doen dan "de andere groep" (les Belges, les Arabes, les Polonais - oh nee wacht: die zijn alleen hardwerkend en onderbetaald en stilzwijgend uitgezogen dús getolereerd: my bad!) in een idioot stereotype hoek zetten.Stomme sluiers, teveel been, terroristenbaarden, arrogante Eurocraten (die laatste is de mijne. Oeps).

Ik word er onnozel van, als Brusselaars zichzelf zo typisch Brussels exemplarisch en "braaf" zitten vinden als een eerstecommunicantenburger en de ander de nagel aan hun doodskist die hun hele potentieel geweldige leven, ochotte, buiten hun wil om verkloot.
Ik word er ongemakkelijk van. Dat geslachtoffer van jezelf. Ik ben hier geboren, maar kan er na Berlijn, Antwerpen, Amsterdam, zelfs begot dat knullige Leuven en Louvain-La-Neuve niet aan wennen. Antwerpenaars bijvoorbeeld: grote muil, ja, maar ze leven uit eigen naam. Je omgeving vormt je, zeker. Maar moet je er "ach en wee" door geleefd worden? Ik hoop dat het niet besmettelijk is. Oh nee. Begin ik ook?



Dus ja. In Brussel, de zwijgende stad, vond ik dit een klein Paaswonder.

Natuurlijk zijn we geen Playmobilpeetjes, bepaald door uniform, kleur of baard.
Maar dat we dat allemaal vinden, in groep, in reflex, vanzelfsprekend,: dat we mekaar onder de verschillen gewoon gij en ik vinden...
Zelfs in Brussel, waar niemand zich uitspreekt en anonimiteit zowel vloek als troef heet.

Deze stad is, ondanks zijn doordeweeks verzwijgen van hart en persoonlijkheid blijkbaar... weldegelijk van A...?

Een correspondentie

 

Hallo,

Beste Celia,

Bedankt voor uw belangstelling voor Sporza.
In het bericht op sporza.be over het gedrag van Sagan tijdens het podiummoment na de Ronde van Vlaanderen, stond inderdaad een ondertitel waarin werd gesproken over een "grap van Sagan". Dit had betrekking op het feit dat Sagan het billenknijpen zelf als een grap bestempelde. Hiermee wordt allerminst een waardeoordeel van de Sporza-redactie bedoeld. Om meerdere misverstanden te voorkomen, is deze zin intussen van de website verwijderd.
De foto, die overigens op alle platformen en in alle kranten staat, werd niet van de website verwijderd omdat hij een nieuwsfeit op zich vormt. Het feit dat de foto wordt gepubliceerd, betekent niet dat die de mening vertolkt van Sporza of van de VRT. Een foto van een gemene tackle tijdens een voetbalwedstrijd betekent evenmin een aanmoediging van de sportredactie voor brutaal spel. Hiermee worden gewoon de feiten weergegeven zoals ze zijn.
Het woord "snoeper" is niet gebruikt op sporza.be, maar wel op het sociale mediaplatform Facebook. "Snoeper" heeft volgens de van Daele de betekenis van vrouwenliefhebber, versierder, vaak zelfs in pejoratieve zin gebruikt, zoals in de uitdrukking "ouwe snoeper". We zijn dan ook van mening dat dit woord in deze context correct is gebruikt en het is ons inzien helemaal geen compliment om "snoeper" genoemd te worden. Alweer om verdere misverstanden te vermijden, is ook deze informatie van Facebook verwijderd.
We willen benadrukken dat noch Sporza, noch de VRT de intentie hebben om seksistisch gedrag aan te moedigen. De VRT is er zich van bewust dat ze een maatschappelijke voorbeeldfunctie heeft. In programma's die zich daartoe lenen, komt dit onderwerp regelmatig aan bod en wordt seksisme in geen geval aangemoedigd, integendeel. Zo gaf Café Corsari maandag een forum aan Sagan om zich openlijk te verontschuldigen. Daar tegenover staat dat uit een poll op sporza.be, waaraan ruim 28.000 mensen hebben deelgenomen, blijkt dat 85% van de Sporza-bezoekers het Sagan-incident toch wel grappig vindt.
We hopen dat we hiermee duidelijk het standpunt van Sporza en de VRT hebben onderlijnd.
De VRT behandelt klachten volgens de procedure die is voorgeschreven in het Klachtendecreet van de Vlaamse overheid. Wanneer u niet akkoord gaat met dit antwoord, kunt u zich steeds wenden tot de Vlaamse Ombudsman.
Met vriendelijke groeten,

Beste Linda,

En als u hard genoeg zaagt krijgt u ze ook. 



Ik sta vandaag op De Redactie (en vanaf nu regelmatig, als ik dat contract goed begrijp, na dat met ziel een eeuwig klonk de rest flauw.)

Binnen een week geef ik een workshop voor Broodje Brussel en Creatief Schrijven. Een micro-workshop nog wel. Nu nog uitvissen wat dat precies is. Ik geef altijd maxi-masterclasses.


Binnen nóg een week sta ik op Werktitel # 4 bij Villanella. 21 februari , maar geen officiële links te bespeuren.
Enfin, u moet mij maar geloven, Maarten Inghels zegt het ook.

Met onaf werk nog wel.
Een gigantische uitdaging voor mijn innerlijke mierenneuker.

Correctie: WEL een officiële link

En ook een inhoudelijke update, want natuurlijk ga ik wie mij "snelle hinde uit Brussel" heeft genoemd minstens onderkoeld aan de tand voelen en mogelijks op zijn (m/v) bakkes slaan.

Komt dat zien.


Dus.

Nu kan u alleen nog klagen dat ik niet genoeg foto's post. Van mij. Of mijn denkbeeldige puppy's. Of mijn massa bekende vrienden, terwijl we op slechtverlichte achtergrond licht beschonken met champagneglazen in ons pollen grijnzen. Want zo is mijn leven.

Zeer terecht. (uw klagen dus)
Verwacht geen verandering. Ik doe in woorden, niet in beeldekens.

Deze zaterdag 26/01, de opvolger van de Nachten.

Een. 

Ik zit in de Biechtstoel van de Literatuur en als u snel genoeg bent, zit u helemaal alleen exclusief langs de andere kant. Inschrijven kan die avond.

Twee.

Ik lees voor. Op mijn beurt helemaal alleen, in een grote zaal. Waarmee ik bedoel: komt in groten getale.

Drie.

Kijk eens: ik hoop evengoed als u dat die twee beren er ook zijn.
Maar die kan ik niet garanderen.
Wel: een hoop literatuur, muziek en film. Jong geweld, veel kamertjes, veel zalen. De beloften van vandaag, de kopgroep van morgen. Zoals je het gewend bent.

Mensen: ik zou begot zelfs komen als ik niet optrad.

Tot dan!